no salt here, only PEPPURR

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู

 *รูปใหญ่จิ้มที่รูปจ้ะ

-星見琴音-

โฮชิมิ โคโตเนะ ชั้นมัธยมต้น ปี 3 ห้อง B เลขที่ 14

รูปหน้าตรงหญ่ายๆ จะแปะลงบล็อกก็...หลอนนะ ก๊าก

น้องแก๊สปิกนิก เอ๊ย โคโตเนะอาจจะเป็นสาวไซส์เล็ก a.k.a.เตี้ย แต่เอาเข้าจริงก็ถึกพอสมควรนะ (ในแง่นี้คือเป็นเด็กขยันและอดทนสูงน่ะ)

โคโตเนะดูเป็นเด็กที่ร่าเริงแจ่มใส และชอบดูแลคนอื่น ชอบที่จะเป็นผู้ฟังมากกว่า แม้เธอจะบอกว่าเป็นที่ปรึกษาที่ไม่ค่อยได้ความเท่าไหร่ บางครั้งที่เธอไม่พูดหรือทักทายก่อน อาจจะเป็นเพราะว่าเธอเห็นว่าเพือนอารมณ์เสีย หรืออยากอยู่คนเดียวมากกว่าก็ได้นะ

สาวน้อยคนนี้ไม่ใช่เด็กที่สุภาพเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ใช่ประเภทที่พูดจาแบบมะนาวไม่มีน้ำหรอกนะ แค่เลือกที่จะสุภาพกับคนที่ควรน่ะ

อย่างที่เขียนในประวัติ เธอเสียแม่ตอนอายุหกขวบ ส่วนพ่อประสบอุบัติเหตุก่อนเธอเกิดซะอีก ญาติก็มีแต่ญาติห่าง ๆ ไม่คิดจะรับเธอไปอุปการะแต่อย่างใด สุดท้ายเธอเลยลงเอยอยู่ที่ศูนย์เด็กกำพร้ามาได้เก้าปีแล้วละ

แต่ถึงเป็นแบบนั้นก็ไม่เคยได้ยินโคโตเนะบ่นเรื่องนี้หรอก ("บ่นไปก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกค่ะ" เห็นเธอว่างั้นนะ) แถมช่วงนี้เธอเป็น "พี่สาวคนโต" ของเด็กอีกหลายคนในศูนย์ ซึ่งดูแล้วก็น่าจะชอบใจที่ได้ดูแลน้อง ๆ คนอื่นอยู่ไม่หยอก

...ทำให้นิสัยที่ติดช่วงนี้คือจู้จี้กับคนที่เธอเป็นห่วง ถ้าบางทีเธอจะพยายามคะยั้นคะยอให้คนในห้องกินข้าวให้หมดก็ไม่ใช่เรื่องแปลก มันติดมาจากตอนดูแลเด็ก ๆ น่ะ อย่าไปถือสาล่ะ

ซับในจงเจริญ<3

ในวันธรรมดา โคโตเนะจะมาเช้าเป็นปกติ ในบางวันอาจจะมาเปิดห้องเรียนเลยด้วยซ้ำ (ฮา) ส่วนตอนเย็นเธอสังกัดชมรมกลับบ้าน = รีบกลับไปดูแลน้อง ๆ ที่ศูนย์ฯ แต่บางวันก็ขอเที่ยวเล่นบ้างตามประสาเด็กม.ต้นน่ะแหละ ("ชวนกลับบ้านได้นะ <3")

เรื่องการเรียน? ถ้าเรียงลำดับคะแนนสอบก็คงอยู่ลำดับกลาง ๆ ค่อนไปทางดี (ค่อนแค่นิดเดียว ก๊าก) นอกจากวิชาภาษากับสังคมแล้วไม่มีอะไรน่าประทับใจ แต่เห็นว่าตั้งแต่ขึ้นม.สามดูจะขยันมากเป็นพิเศษ ทำไมก็ไม่รู้เหมือนกัน หรือว่าจะเอาทุนม.ปลายนะ?

อ้อ โคโตเนะเกลียดวิชาพลศึกษามากเป็นพิเศษ เพราะเธอเคลื่อนไหวร่างกายได้เอ่อ...ไม่ถึงกับเลวร้าย...หรอก กีฬาประเภทลูกบอลทั้งหลายก็ไม่ถูกชะตากับเธอซะด้วยสิ

กระเป๋านักเรียนของโคโตเนะ

ไม่รู้ว่าผิดระเบียบมั้ย แต่นี่เป็น "กระเป๋าสารพัดประโยชน์" ของเจ้าตัว

(จุดเด่นอยู่ที่พวงกุญแจรูปดาว ★ เธอชอบดาวมากน่ะ บอกว่าเป็นเหมือนความหวัง และความหวังก็อยู่กับเธอด้วย...นามสกุลโฮชิมิไง)

ในวันหยุด เธอจะทำงานพิเศษอยู่ที่ร้านดอกไม้ตลอดวันเสาร์ และอาจจะเลยไปถึงวันอาทิตย์ หรือเย็นวันธรรมดาด้วย...ก็เบี้ยเลี้ยงรายเดือนของศูนย์เด็กกำพร้าไม่พอสำหรับค่าใช้จ่ายจิปาถะหรอก อ้อ บางทีก็ไปทำงานพิเศษที่อื่นเพิ่มเหมือนกันนะ ร้านฟาสต์ฟู้ดแบบนี้ แล้วแต่สถานการณ์น่ะ

ส่วนถ้าวันไหนเธอไม่ได้ไป เธอก็จะช่วยทำงานต่าง ๆ ในศูนย์ เช่นทำกับข้าวหรือทำความสะอาด เลยมีทักษะการทำอาหารติดตัวไปโดยปริยาย ("เห็นแบบนี้เราทำกับข้าวอร่อยนะ ถึงจะไม่หรูเหมือนที่ร้านก็เถอะ")

ดูเหมือนว่าช่วงนี้โคโตเนะจะประหยัดเป็นพิเศษ นอกจากจะเก็บเงินและทำงานพิเศษแล้ว งานอดิเรกของเธอตอนนี้คือการสะสมคูปองส่วนลดและส่งชิงโชค....แต่ถึงแบบนั้นก็ดูเหมือนว่าเธอจะได้ของขวัญหรือสินน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ อยู่ตลอดนั่นแหละ ก็เลยไม่ได้ขัดสนมากเท่าไหร่

ฮึ่ม...น่าจะหมดแล้วละ สำหรับการแนะนำตัวเด็กเปี๊ยกเถิกคนนี้....

ห้ะ ไม่เถิก?.....จ้ะ ไม่เถิกก็ได้จ้ะ *ใส่แว่นตาดำคุยด้วย

เด็กคนนี้ (ยัง) ไม่มีทวิตนะคะ (และยังไม่ได้คิดเลยว่าควรจะมีมั้ย....อาจจะไม่ก็ได้?)

ระหว่างนี้ก็ ems เพลิน ๆ ไปก่อนนะคะ จุ๊บุ่ *3*)