[BR] Day 1: ฝัน

posted on 26 Nov 2012 11:18 by peppurr in BR
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู

 
Photobucket

 
 
 
 
 
 
 
 
248

หมายเลขเข้าสอบของฉัน, 248

นางิเคยพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยว่าแบบนี้ก็ไม่ได้ต่อม.ปลายด้วยกัน

ส่วนฉันก็ได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อน

พอมองย้อนกลับไป ก็อดนึกขำไม่ได้

ฉันที่นั่งยิ้ม ฟังคนอื่นคุยกันเรื่องโรงเรียนที่อยากเรียนต่อ

พูดถึงเรื่องอนาคต

ฉันที่ใช้ชีวิตอยู่บนความหวัง

โดยไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนใจแม้แต่น้อย

246 247 250

บนกระดานประกาศผลสอบไม่มีหมายเลขของฉันอยู่

โชคชะตามักจะเล่นตลกแบบนี้ทุกครั้งหรือเปล่านะ?

ฮะฮะ




----------




ปัง!

โคโตเนะเลิกนับไปแล้ว ว่าเสียงปืนดังกี่รอบ หรือเธอกรีดร้องด้วยความตกใจกี่ครั้ง ร่างเล็กเอามือปิดปากแน่น ซ่อนร่างอันสั่นเทาของตัวเองไว้กับพุ่มไม้ และหวังว่าจะไม่มีใครตามเสียงของเธอมา
ต้นเสียงน่าสยดสยองไกลจากจุดที่เธออยู่ก็จริง แต่ก็ใกล้พอที่จะรับรู้ได้

นี่ไม่ใช่ภาพยนตร์ หรือละครที่เธอเคยนั่งดูผ่านจอโทรทัศน์ เสียงที่ได้ยินมันชัดเจนกว่าการกดปุ่มเร่งเสียง
เธอจับปลอกคอโลหะ สัมผัสเย็นเฉียบไม่ได้ทำให้รู้สึกสบายใจขึ้นแม้แต่น้อย


เด็กสาวใช้แรงเฮือกสุดท้ายในการวิ่งหนีออกมาจากสถานี พาตัวเองมาซ่อนอยู่ในป่าที่อยู่ห่างออกไป 
โคโตเนะสะบัดหน้าอยู่หลายทีเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะร้องไห้ เธอพยายามจะไม่จินตนาการกรณีที่เลวร้ายที่สุดที่สามารถเกิดกับเธอได้
และการคิดถึงเพื่อนในห้อง คนที่สถานรับเลี้ยง หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น



‘รู้จัก Battle Royale ใช่ไหม?’
‘มีคนเดียวเท่านั้นที่จะรอดออกไปจากเกาะแห่งนี้’


ไม่มีใครช่วยเธอได้ ต่อให้เรียกชื่อเขาอีกซักร้อยครั้งก็ตาม



เธอใช้เวลาในช่วงเช้าไปกับการวิ่งหนีไปทั่วป่าอย่างไร้จุดหมาย  ก่อนที่สังขารตัวเองจะยอมแพ้ แล้วคิดทางทางออกที่ดีกว่าเช่นการพักเอาแรงแล้วเริ่มสำรวจของที่ได้รับมาเสียที
พระเจ้าคงจะรักเธอน้อยกว่าคนอื่นสักหน่อย ในกระเป๋าทหารใบโตที่ได้มาตอนฟังเลคเชอร์ นอกจากของจำเป็นอย่างแผนที่และเข็มทิศนั้น มีนวมที่เด็กสาวไม่เข้าใจว่าในสถานการณ์แบบนี้จะช่วยอะไรได้
ส่วนกระเป๋าติดตัวของเธอนั้นลืมไปได้เลย มีแค่โทรศัพท์มือถือที่ใช้การไม่ได้ ขนมจุบจิบที่เหลือระหว่างนั่งรถ และแมกกาซีนท่องเที่ยวอีกสี่ห้าเล่มเท่านั้น
โคโตเนะมองกระเป๋าใบเล็กด้วยสายตาเย็นชา รูดซิปออก หยิบหนังสือที่เอามาด้วย เธอค่อยๆ เปิดดูทีละหน้าอย่างตั้งใจ

...ทัศนศึกษางั้นเหรอ?

เธอพยายามจะยิ้ม แต่สิ่งที่แสดงออกมามีแค่ใบหน้าที่เรียบเฉยและน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

ก่อนจะเขวี้ยงหนังสือในมือลงพื้นเต็มแรง






เสียงปืนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง และควันไฟจากโรงงานในตอนกลางคืน ยิ่งย้ำเตือนให้ชัดขึ้นไปอีกว่าเด็กสาวไม่ได้อยู่ในที่ปลอดภัยอีกต่อไป
ที่จริง การอยู่ในป่าคนเดียวก็ไม่ใช่เรื่องปลอดภัยตั้งแต่แรก มิหนำซ้ำเธออยู่คนเดียวหรือเปล่าก็ไม่รู้
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งกัดกร่อนจิตใจมากขึ้นเท่านั้น กระทั่งการเปิดไฟฉายส่องดูลาดเลายังเป็นเรื่องน่ากลัว


อาจจะมีคนอยู่ตรงนี้

อาจจะมีใครซักคนที่รอฆ่าฉันอยู่ก็ได้



ไม่นะ


ไม่

ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่



ณ เวลานี้ ถ้าเป็นไปได้คงอยากจะตะโกนเรียกหาความช่วยเหลือ แผดเสียงกรีดร้องจนหมดเรี่ยวแรง หรือแม้กระทั่งดึงเจ้าสิ่งที่พันอยู่รอบคอเธอออก ระเบิดในนั้นอาจจะช่วยปลดปล่อยเธอออกจากไปจากฝันร้ายนี้เสียที น่าเศร้าที่เธอขี้ขลาดเกินกว่าจะทำแบบนั้นได้

โคโตเนะรีบหยิบแผนที่ออกมาจากกระเป๋า กำไฟฉายไว้แน่น แสงไฟที่กระทบกับกระดาษนั้นสั่นระรัว เธอพยายามกวาดสายตาอย่างใจเย็น ค่อยๆ เขียนสัญลักษณ์และโน้ตย่อลงไปในแผนที่
วินาทีนั้นเองที่สายตาเธอเห็นแสงสว่างวาบสะท้อนมาจากข้อมือซ้ายของเธอ
สิ่งนั้น ที่ส่องประกายเหมือนกับดาว

ช่ว...




ปัง!



เสียงปืนดังอีกครั้งในกลางดึก ตามด้วยเม็ดฝนที่ค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า
โดยไม่ทันรู้ตัว เสียงเล็กที่พยายามจะส่งถึง ก็ละลายไปกับเม็ดฝนแล้ว
 
 
โคโตเนะใช้ปลายนิ้วแตะสร้อยข้อมือ มันเย็นเหมือนกับปลอกคอไม่มีผิด
 
 
 
 
 
เรื่องนี้ไม่ได้เป็นความฝัน
นี่เป็นของจริง
 
 
 
End of Day 1
status: 85/100 HP
 
----------
 
 
ตั้งใจว่าจะอัพรายงานทุกวันจันทร์ สำเร็จด้วย '^')9
 
ไม่ได้วาดรูปนานมาก เขียนเนื้อเรื่องนานยิ่งกว่าอีก (ฮา)
พยายามถ่ายทอดความคิดของโคโตเนะให้ได้ดีที่สุด เพราะเด็กคนนี้กลั่นกรองคำพูดจนจับความต้องการจริงๆ ยาก พอเป็นสิ่งที่อยู่ในหัวเลยอยากจะเขียนให้ตรงที่สุด แถมรบกวนไว้หลายคนเลย ต้องขอโทษด้วยนะคะ
 
ขอบคุณคนที่เอ็นดูเด็กคนนี้ด้วยค่ะ หวังว่าจะจบเกมได้สวยที่สุดเท่าที่สถานการณ์จะเป็นไปได้
 
ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ
 

Comment

Comment:

Tweet

ชอบโคโตะเนะที่รู้สึกเหมือนโดนโชคชะตาเล่นตลก
เปิดเรื่องมาก็เป็นเรื่องยิ่งใหญ่ของวัยรุ่นอย่างการสอบไม่ติด
แล้วตามมาด้วยการทัศนศึกษาที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน

รู้สึกว่าคตตันเจ๋งที่ยังคิดได้อยู่ว่าการคิดถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นเรื่องที่ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น
และถึงจะกลัวไม่น้อยกว่าใครแต่เธอก็เปิดแผนที่ออกมาแล้วลงมือทำสัญลักษณ์
ดูเข้าใจสถานการณ์ได้ดี ในขณะที่ตื่นกลัวแบบเด็กธรรมดาไปด้วยอะไรแบบนั้น!

พระเจ้าไม่ได้รักเธอน้อยกว่าใครหรอกคตตัน อย่างน้อยนวมก็หนุนนอนสบายนะ /หืม //อืม

#8 By k n o c t u a on 2012-11-29 13:13

โอ๊ยมันบีบคั้นมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ชอบตอนที่เปิดเรื่องด้วยการประกาศผลสอบมาก อ่านแล้วอยากเข้าไปกอดคตตันแน่นๆแล้วปลอบเลยค่ะ ตัวเล็กแต่หนูดูต้องแบกรับอะไรเยอะเหลือเกิน ฮือ
สู้ๆนะจ๊ะคตตัน

#7 By kiyono on 2012-11-28 16:49

คตตัน ; ; ฉันสงสารจนเกือบจะร้องไห้ตั้งแต่ตอนอ่านรอบแรกในนู้นแล้ว ชอบสำนวนการเขียนของเธอ แล้วก็ที่เกริ่นนำนั่นด้วย
รู้สึกว่าคตตันเป็นสาวน้อยตัวเล็กๆก็จริงแต่จริงๆแล้วเธอก็เข้มแข็งพอจะดูแลตัวเองได้ ฉันชอบวิธีมองโลกของโคโตเนะมากอะ รู้สึกว่าเด็กคนนี้เรียลจริงๆ ฉันเอาใจช่วยแบบลุ้นสุดๆเลย
ได้อ่านพาร์ทต่อไปแบบนิดนึงแล้ว รออ่านเต็มๆอยู่นะ //พรากล่วงหน้า ; ;

#6 By M i l l (。・ω・。) on 2012-11-28 15:33

รู้สึกเหมือนไม่เคยได้สัมผัสความนึกคิดลึกๆของโคโตเนะเลย มักเห็นด้านร่าเริงขี้เล่นของเธอมากกว่า แปลกใจแปลกตาที่เห็นเธอในด้านที่สิ้นหวัง ทั้งๆที่ดูเป็นเด้กสาวที่ส่องประกายความหวังมากๆ 
อยากเห็นโคโตเนะจังต่อจากนี้ คิดว่าเน่จังจะต้องมีอะไรให้ตกใจน่าค้นหาอีกแน่ๆ
ปล. ชอบที่เอาความเย็นของปลอกคอไปเชื่อมกัยสร้อยข้อมือมากเลยค่ะ

#5 By othila on 2012-11-28 01:16

คตตัน อย่าร้องไห้เลยนะ TT_TT  โอ๋ๆ นะ
พี่เช็ค ชอบเรื่องที่เปิดเรื่องมาสอบไม่ติดจัง มันดูแบบ มันมีอะไรอยู่ในหัวบ้างนะ
ตอนนี้เป็นโอแอลแล้ว จริงๆความคิดความรู้สึกของเด็ก ม ต้น ไม่เข้าใจเท่าไหร่เลย แต่เรื่องสอบตกคงเป็นเรื่องน่าหดหู่ครั้งใหญ่แน่ๆ 
จากนั้นก็ต้องมาอยู่ในเกมนี้อีก โคโตเนะ ที่อยู่คนเดียวรู้สึกเป็นห่วงจนอยากจะกระโจนไปหาเลย T_T แต่ตาลูกชายของพี่ก็วิกฤติชีวิตอยู่ 
ชอบจังหวะที่พอดีของเรื่อง วินาทีที่ โคโตเนะ กำลังจะร้องว่า ช่วย
แล้วคาโอรุก็ยิงปืน ดับความหวังของตัวเองลงพอดี
แล้วสร้อยก็เย็น T_T
จังหวะมันดูใช่มากๆ  น้องเนเขียนได้ดีมากจนอิจฉาเลย สำนวนดีง่า

#4 By [ S h e c k ] on 2012-11-27 20:41

บ้าจริง เม้นท์รอบสองสงสัย exteen ไม่อยากให้ฉันมากรี๊ดกร๊าดในบล็อกเธอ
 
 
ก็...
 
ลูกสาวเธอปกติธรรมดามาก นี่เป็นคำชมนะ คือดูเป็นเด็กปกติ ที่ยอมรับและเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้ดี ในสถานะการณ์ปกติ และจะสติแตกเวลาที่ตัวเองควบคุมสิ่งนั้นไม่ได้
 
ซึ่งการเอามาเปรียบเทียบกันมันทำให้เห็นความกลมของตัวโคโตเนะ ฉันชอบมากเลย
 
จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่อ่านฟิคฝีมือเธอคือเมื่อไหร่ แต่ฉันก็ชอบแหละ และเธอคงไม่ได้ร้องไห้ไปเขียนไปใช่ไหม เพราะโคโตเนะดูบีบคั้นดีจัง (ดีจัง?)
 
อ๊ะ พอคอมเม้นท์อีกรอบแล้วเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะเลยเทียบกับรอบแรกที่ส่งไม่ติด 5555

#3 By N I L E on 2012-11-27 00:32

โคโตเนะจังงงงงง (T__T) ชอบอารมณ์โดยรวมของเรื่องจังค่ะ ทั้งหวาดกลัวทั้งสิ้นหวัง พอเห็นเด็กที่ปกติเป็นคนร่าเริงต้องร้องไห้แบบนี้แล้วรู้สึกเศร้าตามไปด้วย สู้เค้านะนะโคโตเนะจัง!! จะคอยติดตามดูเนื้อเรื่องต่อไปค่ะ

#2 By ★奈良★ on 2012-11-26 23:50

อ๋า โคโตเนะสอบไม่ติดเหรอ ท่าทีแปลก ๆ ตอนอยู่บนรถคือเรื่องนี้เองสินะ
ฉันชอบส่วนบทเปิดเป็นพิเศษล่ะ แต่อธิบายไม่ได้ว่าชอบยังไง คงเป็นตรงที่ความรู้สึกมีความหวังของเธอในตอนแรก แล้วก็มีเรื่องไม่คาดฝันอย่างสอบไม่ติดขึ้นมา ต่อจากนั้นยังโชคร้ายมาเข้า BR อีก
เข้มแข็งไว้นะโคโตจัง หรือจะร้องไห้ต่อไปก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันอยากรู้ว่าเธอจะเป็นยังไงต่อไปล่ะ
รออ่านต่อนะ

#1 By W on 2012-11-26 21:49