[BR] Day 2: สนิม

posted on 05 Dec 2012 13:33 by peppurr in BR
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู

 
Photobucket

 
 
 
 
 
 
 
“ทากานาชิซัง! ช่วยยกโทรทัศน์ไว้ห้องเก็บของเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”

“บ้าน่า มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน”

“อากาเนะจัง...เกิดอะไรขึ้นน่ะ”

“เน่จังนี่นา”


“ไม่นะ....”
 
“ไอ้ห่...สวะ......แม่งเอ๊ย!!”

 
“เคย์ตะ หยุดพูดคำหยาบเดี๋ยวนี้นะ!”
 
“กรี๊ดดดด!?”

 
“ไม่ใช่พี่โคโตเนะใช่มั้ย ผมได้ยินผิดใช่มั้ย?”

“ใครมีมือถือเอามาที่พี่ โน้ตบุ๊คด้วย”
 
“ฮิโระซัง...อากาเนะจัง...ตอบผมสิ”


“นี่มันบ้าไปหมดแล้ว!”
 
“แง แง แง แง แง แง แง”

 
“อย่าดูนะ!”

“มิโดริ! ริเอะ! กลับเข้าห้อง! พาอุซางิไปด้วย!”


“อากาเนะซัง บูจังร้องไห้ไม่หยุด ฉ-ฉันก็....”
 

“บอกว่าให้ตอบยังไงเล่า!!!”


----------
 
 
 
 
 
 

ประกาศพื้นที่ต้องห้ามต่อไป, เขต D1
ประกาศพื้นที่ต้องห้ามต่อไป, เขต D1
ต่อไปเป็นการประกาศรายชื่อนักเรียนที่เสียชีวิต:
นักเรียนชายเลขที่...
 
โคโตเนะนอนขดตัวอยู่บนพื้นไม้ในบ้านหลังหนึ่ง แสงแดดยามเช้าทอดเข้ามาทางหน้าต่าง  กลิ่นของสายลมยามเช้าเป็นสิ่งที่โคโตเนะชอบ ความรู้สึกเงียบสงบและไอแดดอุ่นๆ มักจะทำให้เธอผ่อนคลาย


แต่ไม่ใช่ในตอนนี้ ขณะที่เสียงแหบพร่ากึกก้องไปทั่วเกาะ ราวกับจะประกาศว่าไม่มีใครหนีมันไปได้


แม้จะเหนื่อยล้าจากการเดินทางมาทั้งคืน แต่มือทั้งสองข้างที่สั่นเทากลับปิดหูแน่นเสียจนจะกดให้แก้วหูแตกเป็นเสี่ยงๆ หัวใจที่เต้นรัวทำให้สติเตลิดเปิดเปิง เธอพยายามหายใจให้ช้าลง นึกถึงเพลงทุกเพลงที่เคยฟัง ร้องให้ดังลั่นอยู่ในหัวสมองของเธอเท่าที่จะเป็นไปได้
 
 
เรื่องบ้าๆ นี่เป็นความจริง...
 

เธอยังจำน้ำหนักมือของฮิคารุที่กดลงมาบนต้นแขนเธอด้วยความหวาดกลัวในวันนั้นได้ดี วิดีโอที่ฉายอยู่ตรงหน้าน่าสยดสยองเกินกว่าจะเป็นความจริง
เด็กสาวไม่ได้พูดอะไรกับคนข้างๆ สิ่งที่ทำมีเพียงซ่อนความกลัวให้มิดชิด บีบมือที่สั่นเทานั้นไว้แน่น และพยายามยิ้มให้เหมือนปกติ


สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นช่างเลือนลางในความทรงจำ เธอเห็นแผ่นหลังของฮิคารุ ได้ยินเสียงฝีเท้าของคิรามิ สายตาหวาดกลัวของนางิ ความเจ็บปวดจากด้ามปืนที่กระแทกเข้าซี่โครง น้ำหนักของกระเป๋าที่โถมเข้าหาตัวเอง และความเย็นของโลหะรอบคอ
เธอคิดว่าได้ยินเสียงของใครซักคนที่คุ้นเคยในตอนนั้น
แต่เด็กสาวกลัวเกินกว่าจะหันกลับไป เธอออกวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้



เสียงประกาศดึงโคโตเนะกลับมาสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง
...โทโย อากิระ


มีเสียงหวีดแหลมสูงดังออกมาหลังจากนั้น
และทุกอย่างก็เงียบลง
 
 
 
 
 
ฝุ่นที่ลอยฟุ้งไปทั่วห้อง ดูเหมือนมีประกายจางๆ เมื่อกระทบกับแสงแดด
หลังจากแน่ใจแล้วว่าบริเวณนี้ อาจจะ ไม่มีคนอื่น โคโตเนะจึงสำรวจภายในบ้านอย่างละเอียด หวังไว้ว่าน่าจะมีซักอย่างที่ใช้ได้ อาหาร เสื้อผ้า...หรืออาวุธ
 

พวกเราเหลือแค่ 41 คนแล้ว
 
 
ไม่ว่าจะเป็นอุบัติเหตุ การฆ่าตัวตาย หรือมีคนฆ่าเขา ผลลัพธ์ก็เหมือนกัน: มีคนตายไปแล้วหนึ่งคน
อีกนัยหนึ่งคือ เป็นไปได้ว่ามีคนที่คิดสนุกกับ เกม นี้จริงๆ
และนั่นไม่เป็นผลดีต่อใคร แม้กระทั่งโคโตเนะก็ตาม

นอกจากฝุ่นคละคุ้งไปทั่วทั้งบ้านแล้ว ที่นี่ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าที่เคยคิดไว้ น้ำและไฟยัง่ใช้การได้ ข้าวของเครื่องใช้ก็วางเรียงรายเหมือนกับเคยมีคนพักอาศัยมาก่อน

กะจะให้อยู่ที่นี่ไปจนตายเลยรึไงนะ? เด็กสาวคิดพลางปรายตามองจานชามในตู้ ฝุ่นหนาที่เกาะเคลือบผิวเซรามิคทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง เป็นไปได้ว่ามันอาจจะอยู่ที่นี่ตั้งแต่ปีก่อนหรือนานกว่านั้น และคอยเฝ้ามอง ผู้เล่น ที่เข้ามาเกาะแห่งนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอละสายตาจากตู้ไม้ฝุ่นจับ แล้วกลับหลังหันไปดูอีกฝั่งของครัว

ในมุมอับที่แสงแดดเข้าไม่ถึง มีมีดทำครัวจำนวนหนึ่งถูกเก็บไว้ในที่เสียบมีดอย่างเป็นระเบียบ ใยแมงมุมถักทอจากด้ามมีดหนึ่งยาวไปถึงผนังด้านข้าง
เด็กสาวเอื้อมมือที่ชื้นไปด้วยเหงื่อไปหยิบมีด หัวใจเต้นแรงเหมือนกับพร้อมจะระเบิดเป็นเสี่ยง   พยายามตั้งสติ และมองสิ่งที่ถืออยู่อย่างพิจารณา
ความรู้สึกหนักอึ้งต่างจากตอนที่เธอใช้ของแบบเดียวกันประกอบอาหาร  สีของคราบสนิมบนใบมีด และกลิ่นเหล็กสนิมที่ติดปลายจมูกชวนให้สะอิดสะเอียนจนต้องกลั้นหายใจ

“อากาเนะจังต้องเกลียดฉันในตอนนี้แหงเลย”
เธอหัวเราะแห้งๆ เปล่งเสียงที่สั่นเครือออกมาเหมือนกับพูดให้ใครซักคนฟัง
มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นที่ตอบกลับมา
 
 
 
 
 
ท้องฟ้าถูกย้อมเป็นสีแดงอีกครั้งในคืนนี้
ร่างเล็กยืนสังเกตการณ์จากชั้นสอง สองมือคว้าแผนทีออกมาทำเครื่องหมาย สองตาจ้องหน้าต่างมองด้านนอกไม่กระพริบ คิดในใจว่าไม่ควรจะอยู่ที่นี่นานเกินความจำเป็น
ควันไฟลอยพ้นขึ้นมาจากยอดไม้ทำให้รู้สึกสับสนอย่างประหลาด  ทั้งที่ยังกลัวแทบบ้าไม่ต่างจากเมื่อวาน แต่แวบหนึ่งในความคิดนั้นก็อยากจะหัวเราะจนตัวงอ

อีกแล้ว?
โง่หรือบ้ากันแน่นะ?

โคโตเนะวาดกากบาทตัวโตไว้บนกลางแผนที่

สงสัยอยากจะตายไว
ใครในห้องเราที่กล้าทำแบบนี้กัน

กดปากกาแรงขึ้น ลากเส้นซ้ำที่เดิมไปมา

ถ้ายังเป็นแบบนี้ พรุ่งนี้คงมีประกาศอีกสินะ?
หวังว่า...
 
 
ข้อมือหยุดกึกเหมือนกล้ามเนื้อกระตุก เธอจ้องมองกระดาษตรงหน้า ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยจากการกดปากกาซ้ำๆ
เด็กสาวส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง ม้วนแผนที่สอดเข้าไปในพื้นที่ว่างของกระเป๋า หลือบไปเห็นมีดสนิมเขรอะนอนอยู่ในนั้น 


เธอย่นจมูก คิดไปเองว่าได้กลิ่นสนิมที่ราวกับเลือดลอยขึ้นมา
 
 
 
 
 
 
End of Day 2
status: 85/100 HP
 
----------
 
 
 
ถ้าบล็อกแสดงผลผิดปกติ รบกวน F5 หน่อยนะคะ เปลี่ยนธีมแสดงความฮึกเหิม แหะๆ

ที่จริงเสร็จตั้งแต่วันอาทิตย์ค่ะ แต่ลืมเอาลง...หมดกันเจตนารมณ์ในการโพสต์ทุกวันจันทร์
ไล่อ่านส่วนของวันแรกจากฝั่งของเด็กคนอื่นๆ ไปน่าจะหมดแล้ว ทุกคนเขียนดีจนน่ากลัว เห็นแล้วก็ยอมไม่ได้ค่ะ (ทำไมก็ไม่รู้ ฮา) อยากอ่านของคนอื่นๆ อีกจังเลยน้า

Comment

Comment:

Tweet

*ย่นจมูกหนีกลิ่นสนิม

ประโยคที่ไม่ปะติดปะต่อนั่น ทำเอาอยากรู้เรื่องของคตตันมากกว่านี้เลย
แต่ขณะเดียวกันมันก็เล่าความวุ่นวาย บอกว่าคตตันไปเอาความใจนิ่งแบบนี้มาจากไหน
คุณพี่สาวตัวเล็กที่พยายามซ่อนความกลัวเนี่ยเท่จัง ทั้งเท่ทั้งอยากปกป้องอะ<3

คตตันนึกถึงผู้เล่นปีก่อนๆด้วย นั่นดูเป็นผู้ใหญ่ยังไงไม่รู้บอกไม่ถูกจริงๆ
แล้วก็ชอบประกายแสงกับฝุ่นเหมือนที่พี่เชคบอก * - *) มันเห็นอะมันเห็น

#7 By k n o c t u a on 2012-12-19 14:28

ชอบช่วงแรกที่บรรยายถึงทางบ้านของคตตันมากๆ นอกจากเกมนี้จะส่งผลโดยตรงกับเด็กๆแล้ว ทางบ้านและผู้คนแวดล้อมต่างก็ได้ผลกระทบเหมือนกันเนอะ
อ่านเอนทรีของแต่ละคนแล้วชอบมาก แต่ละคนก็มีไสตล์การเขียนที่แตกต่างกัน และสื่อความรู้สึกของตัวละครแต่ละคนได้ดีจริงๆ ดีใจจริงๆที่ได้มีส่วนร่วมในคอมมูนี้นะcry

#6 By kiyono on 2012-12-14 22:57

คตตัน ขอโทษที่คอมเมนท์ช้าค่ะ T_T 
โคโตเนะน่าสงสาร T_T แต่หลบอยู่ในบ้านแบบนั้นน่าจะดีที่สุด
ตอนนี้เล่าย้อนไปถึงเด็กๆที่บ้านแล้วก็นึกออกแล้วว่าคตตันเป็นพี่ที่รักของน้องๆ แล้วก็คล้องกับว่าทำไมเธอมีสติได้ดูดีแบบนี้ (จริงๆแล้วกำลังหลงคตตันอยู่นะ ฮ่าๆ)
ชอบการบรรยายฉากในบ้านจัง อ่านแล้วรู้สึกเหมือนเห็นแสงกับเห็นฝุ่นลอยๆอยู่ตรงหน้าเลย
มันเห็นภาพแล้วก็เห็นโคโตเนะชัดแจ๋ว (นี่คือก็กำลังหลงอยู่นะ 55)
จะรออ่านตอนต่อนะคะ วันที่ไม่มีอะไรยังเขียนได้ดีมากเลยอ่า T_T อยากอ่านต่อน้า

#5 By [ S h e c k ] on 2012-12-10 21:56

ท่อนแรกงง ๆ ไปวูบหนึ่ง แต่พออ่านดี ๆ ก็เข้าใจแล้ว
เด็ก ๆ ร้องใหญ่เลย คงช็อกมากสินะ
ตอนนี้โคโตจังดูอ่อนเพลียมาก รู้สึกได้เลย พอถึงตรงที่ฝุ่นที่ประกายจาง ๆ ฉันคิดว่าทุกคนจะสะดุดตรงนี้ แต่เป็นการสะดุดที่ดีนะ ความอ่อนล้ากับความสวยงามเล็ก ๆ ในของรอบตัวมันมาชนกันพอดี //ทำไมรู้สึกเหมือนเม้นไม่ค่อยเข้าใจอีกแล้ว แต่เอาเป็นว่ามันดีน่ะ...

#4 By W on 2012-12-07 15:46

อา คุณพี่สาว ;_;) โคโตนงที่มีความรับผิดชอบ แม้จะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ เธอเป็นพี่สาวที่ดีจริงๆ(ยกเว้นขนาดตัว อู๊พส์)
ตอนนี้แกเขียนดีอะะะ รู้สึกกลัวตามน้องไปด้วยเลย ชอบตรงเรียกชื่อออกจากห้อง มีฮิกะจังด้วย orz ไม่อยากนึกถึงวันถัดๆไปเลย..

#3 By gr*さくじろー on 2012-12-06 08:41

โอ้วโน้วตีมใหม่ *สะดุ้ง*
คตตันนนนน T__T
ฉันสงสารทั้งโคโตเนะทั้งเด็กๆทุกคนที่บ้านเลย พี่สาวที่รักของทุกคนต้องมาเจอเรื่องแบบนี้มันน่าเศร้าเกินไป แต่ตอนนี้มันสื่อความเป็นผู้ใหญ่ของโคโตเนะออกมาได้ดีมากๆ ทั้งเรื่องที่เป็นพี่ใหญ่คอยดูแลน้องๆที่บ้าน ทั้งที่ทำเป็นเข้มแข็งเพื่อปลอบฮิคารุ เธอสุดยอดมากจริงๆที่ต้องแบกทั้งหมดนี้ไว้ ; ; 
ชอบท่อนที่บรรยายถึงฝุ่นที่เป็นประกายด้วย มันดูฟุ้งๆ เพ้อๆ รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าของโคโตเนะเลย
เธอดูมีสติมากพอๆกับที่ดูเสียสติเลยทีเดียวกับความคิดและการกระทำหลายๆอย่างนั่น
พอเป็นแบบนั้นแล้วก็รู้สึกปลื้มมากขึ้นไปอีก สู้เขานะคตตัน!! ; v ;)b

#2 By M i l l (。・ω・。) on 2012-12-05 14:13

อากิระ - //ลอยมากระซิบบอกชื่อฆาตกร //หุหุ
เอาใจช่วยโคโตเนะจังนะคะ //ส่งจูบ

#1 By por_kk on 2012-12-05 14:00